Uw feedback is belangrijk

Heeft u iets gezien op de site wat niet klopt of mist u misschien een functie? Laat het ons weten via het onderstaande formulier.

Recensies op theaternetwerk

Animal Farm

Animal Farm

Geschreven door: Marie-Jet Eckebus
Sinds: 11 mei 2018

“Animal Farm” – gezien in Theater Branoul op 29 mei 2018 Door: Marie-Jet Eckebus. Scènefoto: Kitty van Delft

In de smalle foyer van theater Branoul liggen her en der spekkies en snoepgoed in de vorm van varkenskoppen. Een grappig detail. Vanmiddag draait het namelijk om varkens.

In “Animal Farm”, het welhaast toekomst voorspellende boek van George Orwell uit 1945, grijpen varkens de macht. Met de andere boerderijdieren in hun kielzog verdrijven ze boer Jansen van zijn farm en stichten een nieuwe, animalistische maatschappij, waarin alle dieren gelijk zijn. Althans, sommige dieren zijn gelijker dan andere…

Bij binnenkomst in het knusse zaaltje wordt het publiek geconfronteerd met vijf mannen die gekleed zijn in witte interlocks, grijze pantalons, kaplaarzen en petten. De mannen posteren zich op het podium. Op de achterwand worden ondertussen filmbeelden geprojecteerd van de oerknal en aansluitend het scheppingsverhaal, terwijl de mannen om de beurt commentaar geven. God schiep de wereld, de dieren en als laatste de mens. Hij droeg de mens op om goed voor de dieren te zorgen. Maar de mens werd egoïstisch en maakte de dieren tot slaven.

De vijf mannen gaan naast elkaar op de rand van het podium zitten. Bob Schwarze neemt het woord. Door de manier waarop hij zich beweegt, gedraagt en door de meesterlijke geluiden die hij maakt, is het ons al snel duidelijk dat hij een mannetjesvarken is. De Majoor, het oude varken, overtuigt zijn mededieren ervan dat de mens De Vijand is. Hij stelt een aantal leefregels voor, die ons fraai in de oren klinken, o.a. alle dieren zijn gelijk, geen dier zal een ander dier doden, geen dier zal alcohol gebruiken. Het is bijna te mooi om waar te zijn. En dat is het ook. De in beginsel idealistische samenleving wordt gaandeweg een gewelddadige dictatuur.

Het leiderschap van De Majoor gaat na diens dood over op Sneeuwbal (Pepijn Korfage). Deze heeft grootse plannen, zoals het bouwen van een windmolen. Doch zijn leiderschap wordt omver geworpen door de naar macht hunkerende Napoleon (Marijn Prakke) en zijn griezelige woordvoerder Brulbeer (Sijtze van der Meer).

Een groot deel van de tijd zitten de acteurs naast elkaar op de rand van het podium. Niettemin is het toneelbeeld beslist niet eentonig. Op de achtergrond zijn regelmatige bewegende beelden te zien. De filmpjes, teksten en geluidseffecten worden deels door de acteurs zelf opgeroepen met behulp van een I-pad. Roeland Drost, die tevens de rol van werkpaard Boxer speelt, zorgt voor sfeerbepalende achtergrondmuziek.

De vijf acteurs spelen intens en met tomeloze energie. Vooral wanneer je op de eerste rij zit, zijn de scènes behoorlijk in your face. Ze schuren tegen de grens van oncomfortabel aan, maar gaan nét niet de grens over. Dat is het mooie aan deze bewerking: het raakt je, zet je aan het denken en je wordt erin meegesleurd, zonder dat je je (te) opgelaten voelt door de ‘beestachtige’ scènes.

Regisseuze Manon Barthels heeft er goed aan gedaan om dit boek te bewerken tot jubileumstuk voor het 30-jarig bestaan van theater Branoul. Het is in deze tijd weer onheilspellend actueel. Er is voor gekozen om de meest treffende citaten onvertaald te laten. Ook het strijdlied “Beasts of England” wordt in het Engels gezongen. De vertaling wordt op de achterwand geprojecteerd.

Vanaf het begin af aan grijpen de vijf acteurs ons bij ‘de kladden’. Ze zijn volkomen geloofwaardig als varkens en andere boerderijdieren, zonder dat er kunstgrepen als maskers voor nodig zijn. Het is met recht een fabelachtige voorstelling, waarbij wij, de mens, een spiegel voorgehouden krijgen. Toch gloort er hoop. De voorstelling eindigt zoals deze begonnen is: met een oerknal. Het begin van een nieuwe wereld.

 

0 reacties op dit bericht

Bezig met laden...